shutterstock 42057997
|

Χειριστικοί φίλοι του παιδιού

Είναι σημαντικό να βοηθήσετε το παιδί να μάθει να τους αντιμετωπίζει, λένε οι ψυχολόγοι.

Πολλές φορές τα παιδιά μας- ιδιαίτερα αυτά που είναι ήρεμοι χαρακτήρες- μπορεί να αποκτήσουν έναν δυναμικό και ισχυρογνώμονα φίλο. Είναι ο αρχηγός σε όλες τις κοινές δραστηριότητες και πολλές φορές παρασύρει το μικρό μας σε σκανταλιές και ψέματα.

Στα παιδιά, όπως και στους ενήλικες, οι σχέσεις μπορεί να λειτουργούν συμπληρωματικά. Ο δυναμικός φίλος προσφέρει ασφάλεια και αυτοπεποίθηση στο παιδί, αλλά με έναν έμμεσο τρόπο. Δηλαδή, το παιδί νιώθει δυνατό και ισχυρό, μόνο όταν κάνει παρέα με αυτό τον φίλο. Στις υπόλοιπες δραστηριότητες, το παιδί παρουσιάζεται πολύ ντροπαλό και μαζεμένο.

Αυτό που θα βοηθήσει το παιδί να αντιμετωπίσει έναν τέτοιο χειριστικό φίλο, βασίζεται σε εφόδια που έχει λάβει από την οικογένειά του. Αν το παιδί νιώθει ασφαλές, αποδεκτό και αγαπημένο από τους γονείς του, διαθέτει την απαραίτητη αυτοπεποίθηση για να θέσει τα όρια του. Σκοπός δεν είναι να απομακρύνουμε το παιδί μας από το φίλο του, αλλά να του δείξουμε τον τρόπο να διεκδικεί το χώρο και τα δικαιώματά του.

Όπως είναι κατανοητό, αν δεν έχει καταφέρει να κάνει το ίδιο μέσα στην οικογένεια, θα φοβάται να αντιμετωπίσει το φίλο του φοβούμενο ότι δεν θα τον κάνει παρέα, δεν θα τον αγαπάει κ.α.

Στις περισσότερες περιπτώσεις, το παιδί καταφέρνει να οριοθετήσει το φίλο του και να του δείξει ότι πρέπει να φέρεται ισότιμα. Αυτές οι διαδικασίες διαφέρουν ανάλογα με την ηλικία, αλλά ακόμα και πολύ μικρά παιδιά μπορούν με συμβολικές κινήσεις να ανακτήσουν το χαμένο έλεγχο στις σχέσεις τους.

Αν ο χειριστικός φίλος δεν ανταποκριθεί, τότε, το παιδί μόνο του θα τον απομυθοποιήσει και σιγά σιγά θα απομακρυνθεί ή θα πάψει να τον θαυμάζει.

Πηγή: Νέλλη Θεοδοσίου (ψυχολόγος)

Similar Posts

  • Ποια είναι τα τραγικά λάθη που δεν πρέπει με τίποτα να επαναλάβουμε στα παιδιά?

    Η σωματική τιμωρία δεν είναι σε καμία περίπτωση τρόπος πειθαρχείας. Οι φωνές και οι προσβολές είναι καταστροφικές για την ψυχική υγεία του παιδιού και την αυτοεκτίμηση του. Βάζουμε όρια που είναι συγκεκριμένα, ξεκάθαρα, αλλά όχι άκαμπτα. Αναγνωρίζουμε τις δίκες μας ανάγκες και δεν τους τις φορτώνουμε. Βοηθάμε και δεν αποκλείουμε τους πατεράδες από τη συμμέτοχη…

  • Τα αρνητικά της τηλεόρασης προς τα παιδιά.

    Τα μικρά παιδιά που περνούν πολύ χρόνο βλέποντας τηλεόραση είναι λιγότερο χαρούμενα, συγκριτικά με εκείνα που ασχολούνται με άλλες πιο ενεργητικές δραστηριότητες, όπως για παράδειγμα η ζωγραφική και το παιχνίδι. Συμφώνα με μια πρόσφατη ερευνά , τέτοιου είδους παθητικές δραστηριότητες δεν προσφέρουν  ούτε ικανοποίηση στα παιδιά, αλλά ούτε ενισχύουν τις ικανότητες ή δεξιότητες τους, αναφέρουν…

  • Πως πρέπει να ενθαρρύνω το παιδί μου να μιλήσει;

    Ο καλύτερος τρόπος είναι να μιλάτε στο παιδί σας με κάθε ευκαιρία. Κάποιοι τρόποι για να το κάνετε αυτό: Σχολιάστε τα πράγματα που κάνετε με το μωρό σας σε κάθε ευκαιρία και να σκέφτεστε φωναχτά. Όταν το έχετε στην αλλαξιέρα, να λέτε δυνατά τι κάνετε. Διαβάστε την εφημερίδα δυνατά αντί από μέσα σας. Στο αυτοκίνητο,…

  • Η συναισθηματική αξία του μπαμπά!

    Οι άνδρες αναλαμβάνουν τον ρόλο του πατέρα με αφοσίωση στις μέρες μας, σε παλαιότερες εποχές, η παρουσία του πατέρα ήταν περιφερειακή και σχετιζόμενη με πρακτικές ανάγκες του παιδιού! Όλες οι σύγχρονες επιστημονικές έρευνες καταδεικνύουν τη σημασία του πατρικού ρόλου στην εξέλιξη του παιδιού. Φυσικά ο κάθε πατέρας προέρχεται από τη δική του οικογένεια με συγκεκριμένα…

  • Η ζωτική ενέργεια της αγάπης

    Η γιόγκα σε ζευγάρια ή με παρτενέρ είναι ένας γρήγορος δρόμος για να φτάσει κάνεις στη βασική αρχή της γιόγκα τη σύνδεση. Κάθε φορά που συνδέω το σώμα και την οντότητα μου με κάποιο άλλο άτομο συμβαίνει κάτι μαγικό. Νιώθω μια ανταλλαγή ενεργείας που ξεπερνά και τους δυο μας. Το άλλο άτομο μπορεί να είναι…

  • Γιατί κανείς δεν θυμάται τα πρώτα χρόνια της ζωής του;

    Η παιδική αμνησία όπως την αποκαλούν είναι ένα θέμα που κατά καιρούς έχει απασχολήσει πολλούς επιστήμονες οι οποίοι προσπαθούν να ερμηνεύσουν το φαινόμενο αυτό. Να μην θυμόμαστε δηλαδή καθόλου, τα πρώτα χρόνια της ζωής μας. Ο πρώτος που προσπάθησε να απαντήσει στο ερώτημα αυτό ήταν ο Sigmund Freud. Ο Freud μέσα από πολύπλοκες διαδικασίες επεξήγησης…