• Η σωματική τιμωρία δεν είναι σε καμία περίπτωση τρόπος πειθαρχείας.
  • Οι φωνές και οι προσβολές είναι καταστροφικές για την ψυχική υγεία του παιδιού και την αυτοεκτίμηση του.
  • Βάζουμε όρια που είναι συγκεκριμένα, ξεκάθαρα, αλλά όχι άκαμπτα.
  • Αναγνωρίζουμε τις δίκες μας ανάγκες και δεν τους τις φορτώνουμε.
  • Βοηθάμε και δεν αποκλείουμε τους πατεράδες από τη συμμέτοχη τους στο μεγάλωμα των παιδιών μας.
  • Τα παιδιά δεν χρειάζονται καθόλου την αυτοθυσία μας.
  • Τα εκπαιδεύουμε να ασχολούνται για την χρήσιμη αυτοκριτική τους όχι για το τι θα πουν οι άλλοι.
  • Διδάσκουμε την αλληλεγγύη και όχι τον ανταγωνισμό μέσα απ την σύγκριση με τους φίλους ή συμμαθητές τους, δεν τους λέμε ότι καλό θα ήταν μα μην εμπιστευόμαστε κανέναν.
  • Έχουμε σταθερότητα, όχι ακαμψία ούτε τελειομανία , σε αυτά που λέμε και ζητάμε από τα παιδιά μας και συνέπεια σε σχέση με αυτά που, αντίστοιχα, εμείς κάνουμε.
  • Δεν βάζουμε ταμπέλες που θα τις κουβαλάμε σε όλη τους τη ζωή.
  • Δεν γινόμαστε υπηρέτες των παιδιών μας, αλλά τα εκπαιδεύουμε να γίνουν αυτόνομα και να πάρουν την ευθύνη του εαυτού τους.
  • Δεν προδίδουμε την εμπιστοσύνη τους όταν μας εκμυστηρεύονται τα μικρά τους μυστικά.
  • Δείξτε σεβασμό, καλοσύνη και ευγένεια για να τα εισπράξετε και εσείς.
  • Δίνουμε εξηγήσεις όταν επιβάλλεται να απαγορεύσουμε κάτι (π.χ. για την ασφάλεια τους), με λόγια και εκφράσεις που αντιστοιχούν στην ηλικία τους.
  • Όταν μας ζητούν την προσοχή μας τους τη δίνουμε στο εδώ και τώρα , εκτός κι αν κρίνουμε ότι είναι πιο σημαντικό αυτό που κάνουμε και τους το εξηγούμε.
  • Μοιραζόμαστε τη χαρά και το παιχνίδι μαζί τους όσο μπορούμε.
  • Δεν κάνουμε κρυφά πράγματα πίσω από την πλάτη του μπαμπά.
  • Παραδεχόμαστε τα λάθοι μας και ζητάμε συγγνώμη εξηγώντας του.
  • Τους μιλάμε για τα συναισθήματα και τους κάνουμε βοηθητικές ερωτήσεις για το πώς νιώθουν (π.χ. είσαι θυμωμένος γιατί σου πηρέ ο αδελφός σου το παιχνίδι σου?)

Πηγή: Πόπη Παπαγεωργίου